انواع مواد شیمیایی

قبل تر درباره چیستی مواد شیمیایی در همیار دانش گفته شده. در این مطلب درباره انواع آن صحبت خواهیم کردو

  1. مواد خورنده

مواد خورنده مواد شیمیایی هستند که باعث سوختگی روی پوست، غشای مخاطی و چشم می شوند. سوختگی های شیمیایی همچنین زمانی ایجاد می شوند که بافتها با مواد جامد خورنده تماس پیدا کنند، یا مایعات خورنده ای که به صورت مه در هوا پراکنده شده اند.

این مواد عمدتا شامل اسیدها و قلیاها است.

مه اسیدها یا بخارها می توانند مواد و تجهیزات ساختاری را دچار خوردگی کنند.

مواد شیمیایی خورنده خواص خطرناک دیگری نیز دارند. به عنوان مثال، اسید پرکلریک، علاوه بر خوردگی زیاد، یک عامل اکسید کننده قوی نیز هست که می تواند باعث آتش سوزی و انفجار شود.

امکاناتی مانند شستشوی چشم و دوش اضطراری باید در آزمایشگاه های مواد خورنده وجود داشته باشد.

اگر فوراً محل آلوده را با مقدار زیادی آب شستشو ندهید، پاشیدن مواد خورنده به چشم می تواند منجر به از دست دادن جزئی یا کلی بینایی شود. مواد سوزاننده با نفوذ به عمق بافت می توانند باعث سوختگی جدی پوست شوند.

 

مواد شیمیایی خورنده، چه جامد و چه مایع، می توانند مقدار زیادی گرما را در صورت مخلوط شدن با آب تولید کنند. این ویژگی می تواند باعث جوشاندن محلول یا حتی فوران شدید آن شود.

 

هنگامی که آب به ظرفی از اسید سولفوریک غلیظ اضافه می شود، فوراً به بخار تبدیل می شود که کل محتویات آن را به هوا پرتاب می کند. برای جلوگیری از این امر، همیشه مواد خورنده را به آرامی، در مقادیر کم و با هم زدن مکرر به آب اضافه کنید.

 

هنگام استفاده از مواد شیمیایی خورنده، همیشه از وسایل حفاظتی شخصی مانند عینک ایمنی، محافظ صورت، پیش بند شیمیایی و دستکش با آستین بلند استفاده کنید.

 

نمونه هایی از مواد خورنده عبارتند از:

 

  1. اکسید کننده ها

اکسید کننده ها خطرناک هستند؛ زیرا از احتراق پشتیبانی می کنند. آن ها در حضور آتش میتوانند به شدت بسوزند.

اکسید کننده ها باید دور از مواد قابل اشتعال نگهداری شوند؛ زیرا در صورت تماس با یکدیگر می توانند سبب آتش سوزی شوند.

مواد اکسید کننده که در دمای کمی بالاتر از دمای معمولی اتاق شروع به تجزیه می کنند، باید در کمتر از دمای تجزیه خود ذخیره شوند.

برای پاکسازی مواد اکسید کننده، از خاک اره یا سایر مواد قابل احتراق استفاده نکنید.

نمونه هایی از اکسید کننده ها عبارتند از:

  • اسید نیتریک
  • اسید پرکلریک
  • پرمنگنات ها
  • نیترات ها
  • پرکلرات

 

  1. قابل اشتعال

مواد شیمیایی قابل اشتعال خطر ایجاد آتش سوزی دارند. هرچه نقطه اشتعال یک ماده شیمیایی کمتر باشد، خطر بیشتر می شود.

بطری های شیمیایی قابل اشتعال نباید بدون درپوش باز نگه داشته شوند. آنها نباید در نزدیکی منابع احتراق نگهداری شوند.

پس از استفاده نباید آنها را روی نیمکت آزمایشگاه بگذارید، بلکه باید در کابینت های ایمنی نگهداری شوند.

اگر یک حلال قابل اشتعال در محیط باشد، آتش در آزمایشگاه می تواند به راحتی از کنترل خارج شود.

 

مواد شیمیایی قابل اشتعال نباید در شیشه ها یا ظروف باز نگه داشته شوند؛ زیرا بخار به راحتی آزاد می شود. بخارهای آزاد شده می توانند مخلوطی از بخار قابل اشتعال را تشکیل دهند که در صورت وجود منبع احتراق مشتعل می شود.

 

شعله های باز باید در محل نگهداری حلال ها ممنوع شود. میزان ذخیره حلال در داخل آزمایشگاه ها فقط باید به مقدار مورد نیاز برای استفاده فوری باشد.

 

مواد شیمیایی قابل اشتعال نباید همراه با اکسید کننده ها ذخیره شوند.

 

بطری های شیمیایی قابل اشتعال یا ظروف باز با مواد شیمیایی قابل اشتعال نباید در یخچال های خانگی نگهداری شوند. بخارهای آزاد شده می توانند توسط واحد روشنایی یا ترموستات داخل یخچال مشتعل شوند. برای نگهداری مواد شیمیایی قابل اشتعال باید از یخچال های طبیعی برای آزمایشگاه استفاده کرد.

 

تقطیر حلالها فقط باید در داخل بخاری شیمیایی انجام شود.

 

نمونه هایی از مواد شیمیایی قابل اشتعال عبارتند از:

 

  1. واکنش دهنده های با آب

در صورت تماس مواد شیمیایی واکنشی با آب یا رطوبت، واکنش خشونت آمیزی رخ می دهد.

آنها باید دور از محل های شستشو یا مکانهایی که می تواند با آب تماس داشته باشد، نگهداری شوند.

برخی مواد شیمیایی با آب واکنش نشان می دهند و گرما و گازهای قابل اشتعال را تولید می کنند.

دستگاه مورد استفاده باید عاری از رطوبت باشد.

 

برخی نمونه های وا کنش دهنده های با آب عبارتند از:

  • سدیم
  • لیتیوم
  • پتاسیم

 

  1. پیروفوریکس

پیروفوریک ها مواد شیمیایی هستند که هنگام تماس با هوا دچار احتراق خود به خود می شوند.

استفاده از مواد پیروفوریک به کت آزمایشگاهی مقاوم در برابر آتش، دستکش مقاوم در برابر آتش، عینک ایمنی و محافظ صورت نیاز دارد.

آزمایشاتی که شامل موارد مشابه است، فقط باید در داخل بخاری انجام شود. همچنین ممکن است از سپرهای قابل حمل برای محافظت بیشتر استفاده شود.

آزمایشگاه هایی که مواد شیمیایی پیروفریک را اداره می کنند باید دارای شیر شستشوی اضطراری چشم و پتوهای دوش آتش باشند.

هر زمان که مواد شیمیایی آتش زا مورد استفاده قرار می گیرند، حداقل دو نفر باید در آزمایشگاه حضور داشته باشند.

هنگام استفاده از مواد شیمیایی پیروفریک، حلال های قابل اشتعال یا سایر مواد قابل احتراق نباید در داخل بخاری ذخیره شوند.

استفاده از مواد شیمیایی پیروفریک همیشه باید در جو بی اثر انجام شود.

 

نمونه هایی از پیروفوریکس ها:

  • بوتیل لیتیوم
  • هیدرید دیسوبوتیل آلومینیوم

 

  1. سموم

مواد سمی موادی هستند که در صورت ورود به بدن می توانند به آن آسیب برساند.

اثرات مواد شیمیایی سمی بر دو نوع حاد و مزمن است.

اثر حاد اثرات سوء در حین یا بلافاصله پس از یکبار تماس با مواد شیمیایی سمی ظاهر می شود. اثرات سلامتی ممکن است موقتی باشد، مانند سوزش پوست، بیماری، یا ممکن است دائمی باشند: نابینایی، زخم ناشی از سوختگی با اسید و غیره. اثر مزمن این سموم پس از مدت زمان طولانی نمایان می شود.

این میزان می تواند از چند هفته تا سال متغیر باشد. این امر از تماس های متعدد با مواد شیمیایی سمی در غلظت کافی پس از مدت زمان طولانی ناشی می شود.

تا حد امکان از حداقل مقدار استفاده کنید.

باید از انتشار بخارات سمی به محل کار جلوگیری شود.

این کار را میتوان با استفاده از هود های دفع بخارهای سمی یا سیستم تهویه محلی انجام داد.

با استفاده از وسایل حفاظتی شخصی می توان از مواجهه شخصی با سموم جلوگیری کرد.

این نوشته در متفرقه ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *