دسته‌ها
متفرقه

مبتلایان به دیابت نوع 2 ، سه برابر بیشتر در معرض شکستگی استخوان‌ها هستند

دیابت عوارض متعددی به همراه دارد که از مهم‌ترین آنها می‌توان به ایجاد مشکلات چشمی و تأثیر چشمگیر روی قدرت بینایی اشاره کرد.

عفونت‌های پی‌درپی و درگیری‌های اعصاب بدن از دیگر عوارض شایع این بیماری مزمن است اما در کنار آن، محققان معتقدند دیابت روی استخوان‌های بدن هم اثرگذار بوده و آنها را شکننده می‌کند.

بررسی‌ها نشان می‌دهد افرد مبتلا به دیابت نوع 2 در مقایسه با افراد غیردیابتی سه برابر بیشتر در معرض شکستگی استخوان‌ها قرار دارند. دیابت به‌عنوان یک بیماری مزمن، در سال‌های اخیر در دنیا روندی رو به افزایش داشته و شمار مبتلایانش هر روز بیشتر می‌شود. در نتیجه ارتباط میان دیابت و مشکلات استخوانی، باعث افزایش شکستگی‌های استخوانی در مبتلایان به دیابت شده که به مرور به یکی از چالش‌های حوزه سلامت تبدیل شده است. معمولا نداشتن تراکم کافی در استخوان‌ها از دلایل اصلی شکستگی استخوان‌هاست. اما این دلیل شامل حال مبتلایان به دیابت نوع 2 نمی‌شود؛ بلکه این قبیل بیماران معمولا تراکم استخوان خوبی دارند اما با وجود این دچار شکستگی استخوان‌ها می‌شوند.

استخوان‌ها زنده هستند

استخوان‌ها برخلاف ظاهرشان بافتی زنده هستند که ساختار کلی بدن را مشخص کرده و از آن محافظت می‌کنند. در داخل استخوان فضایی برای مغز استخوان قرار دارد که در آن سلول‌های خونی و نیز منابعی از مواد معدنی شامل کلسیم و فسفر تولید می‌شود.

در صورتی که استخوان‌ها آسیب ببینند – چه با مداخلات پزشکی و چه به خودی خود – ترمیم می‌شوند. اما نکته جالب توجه این است که استخوان‌ها به‌طور مداوم از طریق فرآیندی موسوم به مدل‌سازی دوباره، صدمات وارده به خودشان را ترمیم می‌کنند. هر روز فعالیت‌های فیزیکی باعث بروز پارگی‌ها و آسیب‌ها و شکستگی‌های بسیار ریز و جزئی در استخوان‌ها می‌شود که بدن به خودی خود آنها را ترمیم می‌کند. فرآیند ترمیم استخوان شامل تجزیه مواد معدنی و پروتئین‌ها در قسمت‌های فرسوده استخوانی و جایگزینی آنها با پروتئین‌های جدید و سالم است.

اتصال پروتئین‌ها

این پروتئین‌های تازه از اسیدهای آمینه تشکیل شده‌اند که به‌طور طبیعی با قندهای داخل بدن واکنش نشان می‌دهند. واکنش شیمیایی میان اسیدهای آمینه و قند داخل بدن درست مانند قهوه‌ای ‌شدن تدریجی سیب برش‌خورده‌ای است که در معرض هوا قرار می‌گیرد. این فرآیند در تمام بافت‌های بدن و از جمله استخوان‌ها هم صورت می‌گیرد.

چنین فرآیندی مانند قهوه‌ای ‌شدن سیب، روی پروتئین‌ها هم تأثیر می‌گذارد. این اتصال، پروتئین‌ها را محکم به یکدیگر متصل کرده به‌طوری که انعطاف‌پذیری آنها را دشوار می‌کند. این در حالی است که استخوان‌ها به کمی انعطاف‌پذیری نیاز دارند تا مانع تا از شکستگی‌های کوچک استخوانی شوند. این اتصالات پروتئینی، استخوان‌ها را ضعیف و شکننده می‌کند.

معمولا بدن ما با تجزیه این اتصال‌ها از آنها خلاص می‌شود. اما در استخوان‌های مبتلایان به دیابت نوع 2، مسأله فرق می‌کند و اوضاع به شکل دیگری است. اما محققان با بررسی افراد مبتلا به دیابت نوع‌2، بروز دو فاکتور مشکل‌آفرین را مشاهده کرد‌ه‌اند؛ نخست این که در بدن مبتلایان به دیابت نوع‌2 مقدار زیادی قند وجود دارد. از آنجا که قند حکم سوخت را برای واکنش‌های شیمیایی ایفا می‌کند که اتصالات پروتئین‌ها را تشکیل می‌دهد، تصور بر آن است که اتصالات بیشتری در استخوان مبتلایان به دیابت در مقایسه با استخوان افراد سالم وجود داشته باشد.

دلایل شکنندگی استخوان‌ها

محققان بر این باورند که تجمع این اتصالات ممکن است از دلایل شکننده‌ بودن استخوان در مبتلایان به دیابت باشد. اما این شکنندگی ممکن است علت دیگری هم داشته باشد و آن این است که مبتلایان به دیابت نوع 2 از سطح بازسازی استخوانی کمی برخوردارند و بر این اساس، توانایی استخوان‌ها در پاکسازی اتصالات پروتئینی کاهش می‌یابد. محققان بر این باورند این مشکل باعث ایجاد اتصالات بیشتری در استخوان بیماران مبتلا به دیابت می‌شود که احتمال شکستگی استخوانی را افزایش می‌دهد.

پژوهشگران در مطالعه روی استخوان‌های بیماران مبتلا به دیابت نوع 2، پی برده‌اند پوسته خارجی استخوان‌ها از اتصالات پروتئینی بیشتری برخوردار است و در نتیجه ویژگی‌های مکانیکی ضعیف‌تری را در مقایسه با افراد غیردیابتی متحمل می‌شوند.

اکنون محققان مشغول شبیه‌سازی میزان قند بالا در استخوان‌های جسد هستند. با وجود این که استخوان جسد دیگر زنده نیست، اما به نظر می‌رسد ساختار پروتئین دست‌نخورده است.

زمانی که این نمونه‌های استخوانی در محلول‌های قندی قرار داده می‌شود، قندها همچنان با اسیدهای آمینه موجود در پروتئین‌های استخوانی واکنش نشان می‌دهد تا اتصالاتی را ایجاد کند. دانشمندان با این روش نشان داده‌اند نمونه‌های استخوانی که در معرض محیط‌های قندی بالا قرار می‌گیرند، اتصالات بیشتری ایجاد می‌کنند که ضعیف‌تر هستند و منجر به شکستگی‌های ریز می‌شوند.

آرتروز و پوکی استخوان، سوغات مرض قند

پوکی استخوان عارضه‌ای است که باعث ضعیف و شکننده‌ شدن استخوان‌ها می‌شود. البته محققان دریافته‌اند که مبتلایان به دیابت نوع 1 بیشتر در معرض ابتلا به پوکی استخوان هستند. این بیماری معمولا در مراحل ابتدایی علائمی از خود نشان نمی‌دهد و زمانی بروز می‌کند که بیماری به مرحله پیشرفته رسیده باشد. آن زمان است که فرد با کاهش وزن، بر‌هم خوردن حالت اسکلت بدن و شکستگی استخوان‌ها روبه‌رو می‌شود. از طرف دیگر، آرتروز هم اختلال دیگر مفصلی و استخوانی است که به‌دلیل تجزیه غضروف‌های مفصلی ایجاد می‌شود. در واقع، این مشکل تمام مفاصل بدن را درگیر می‌کند. مبتلایان به دیابت نوع 2 بیش از دیگران در معرض ابتلا به آرتروز قرار دارند. این بیماری استخوانی موجب بروز دردهای مفصلی، تورم و سفت ‌شدن مفاصل و نیز کاهش انعطاف‌پذیری مفاصل و حرکت‌‌کردن آنها می‌شود.

ندا اظهری – سلامت / روزنامه جام جم

برگرفته از: Mayo Clinic



Source link

دسته‌ها
متفرقه

قوز گردن را دست‌كم نگیرید

زندگی متفاوت امروزی نسبت به سال‌های قبل سبب قرار گرفتن طولانی‌مدت سر و گردن در وضعیت خمیده به جلو شده است كه با افزایش چند برابری فشار روی اجزای ستون فقرات گردنی همراه است.

نشستن‌های طولانی‌مدت پشت میز كار، ساعت‌ها مطالعه و درس خواندن، استفاده مكرر از تلفن همراه و موارد مشابه سبب خم ‌ماندن سر و گردن به سمت جلو در شرایطی می‌شود كه خود فرد دقت و توجهی به آن ندارد. حتی اكنون كه شما مشغول مطالعه این یادداشت هستید ممكن است سر و گردن شما وضعیت نامناسبی داشته باشد.

ایجاد قوز گردنی ممكن است به دلایل غیرشایع دیگری مثل عفونت‌ها و تومورها هم رخ بدهد. ولی شیوع عادت غلط وضعیت‌های نامناسب گردن به‌عنوان علت، آنقدر زیاد است كه سایر علل را كمرنگ می‌كند.

قوز گردن با كشیدگی و اسپاسم در عضلات پشت گردن همراه است كه به‌دنبال آن، درد گردن و حتی سردرد در ناحیه پشت سر ممكن است ایجاد شود. به‌علاوه، خم‌ شدن گردن به جلو با ایجاد اثر فشاری روی عصب‌های گردنی كه از بین مهره‌ها و در مجاورت دیسك‌ها خارج می‌شوند هم باعث علائمی مانند گزگز، خواب‌رفتگی و بی‌حسی در دست‌ها می‌شود. با گذر زمان، تخریب دیسك‌های بین مهره‌ای و ایجاد زواید استخوانی كه ما به مجموعه آنها «آرتروز» می‌گوییم بر شدت علائم می‌افزاید.

اگر بررسی علت این علائم با معاینه، ام‌آرآی، عكس ساده و سایر ابزارهای تشخیصی سبب مشخص‌ شدن علت ایجاد آنها، یعنی قوز گردنی شود، درمان اصلی معمولا اصلاح عادت‌های غلط، انجام ورزش‌های تقویت‌كننده عضلات پشت گردن، مصرف داروها برای مدت‌زمان كوتاه یا طولانی و فیزیوتراپی و آب‌درمانی خواهد بود.

این درمان‌ها اگر صحیح انجام و پیگیری شوند در بسیاری موارد از پیشرفت عارضه جلوگیری كرده و حتی روند آن را معكوس می‌كنند.

دکتر علیرضا طبیب خویی – متخصص مغز و اعصاب / روزنامه جام جم



Source link

دسته‌ها
متفرقه

درمان آرتریت و بیماری‌های التهابی با یک روش جدید

به گزارش جام جم آنلاین از ایرنا، محققان موسسه تحقیقات سرطان «پیتر مک» در استرالیا زمانی به این روش دست یافتند که به دنبال راه‌هایی برای بهبود روش‌های فعلی درمان سرطان بودند. برخی روش‌ها با فرآیندهای کنترلی بیان ژن در سلول تداخل دارند.

برخی سلول‌ها در سرطان و بیماری‌های خودایمنی بیش‌فعال هستند و این امر سبب می‌شود، سلول‌ های خاصی بیش از حد متعارف بیان (express) شوند و همین موضوع محرک بیماری است.

بنابراین روندی که بتواند بیان ژن غیر متعارف را تعدیل کند، راهکار مناسبی برای درمان سرطان و انواع بیماری‌ های التهابی محسوب می‌شود. بسیاری از روش‌های درمانی که در این راستا توسعه داده شده‌اند، عوارض جانبی ناخواسته‌ای دارند.

به همین منظور محققان موسسه تحقیقاتی سرطان «پیتر مک» مطالعات جدید را آغاز کردند. فاز اول این تحقیقات ساخت ترکیباتی بود که روش‌های درمانی فعلی سرطان را ارتقا بخشد.

در این روش یک مجموعه جدید دارویی معرفی شد که می‌توانست گروهی از پروتئین‌ها به نام BET را غیر فعال کند.

این داروها دو ناحیه از پروتئین‌ها را هدف قرار داد که قادر به تصحیح پروتئین‌های ناکارآمد و از بین بردن سلول‌ های سرطانی بود. این روش علاوه بر مفید بودن، برخی عوارض ناخواسته داشت.

بنابراین محققان در این روش دست به تغییراتی زدند و دریافتند اگر ناحیه خاصی از پروتئین به نام BD۲ مهار شود، خاصیت ضد سرطانی دارو از بین می‌رود، ولی در عوض خاصیت ضد التهابی دارد.

ادامه مطالعات در مدل‌های حیوانی نشان داد این روش تاثیر قابل ملاحظه‌ای در درمان بیماری‌های خودایمنی، به ویژه آرتریت دارد و موثرتر از روش‌های موجود است. محققان امیدوارند به زودی بتوانند این دارو را برای آزمایش‌های انسانی آماده کنند.

آرتریت (التهاب مفاصل) به التهاب دردناک در ناحیه مفاصل گفته می‌شود که یکی از بزرگترین معضلاتی است که افراد به مرور زمان و با گذشت سن با آن مواجه می‌شوند. شایع‌ترین دردهای ناشی از آرتروز در نواحی زانو، لگن، ستون فقرات و دست دیده می‌شود.

استئوآرتریت (آرتروز)، آرتریت روماتویید، آرتریت عفونی، ورم مفاصل پسوریاتیک و نقرس، پنج گروه عمده آرتریت محسوب می‌شوند.

آرتروز شایع ترین نوع آرتریت است. این التهاب دردناک سبب تورم و اختلال حرکت مفاصل می‌شود و معمولا در ناحیه دست، زانو، لگن و ستون مهره‌ها بیشتر است. سه عامل اضافه وزن، سن و آسیب دیدگی مفاصل، مهمترین دلیل بروز آرتروز هستند.

مطالعات نشان می‌دهد رژیم غذایی در کنترل آرتریت نقش موثری دارد. رژیم غذایی مدیترانه‌ ای (شامل سبزیجات و میوه، آجیل، روغن زیتون و ماهی) و اجتناب از سیگار و الکل برای بیماران مبتلا به آرتریت توصیه شده است.

مواد غذایی حاوی باکتری‌های پروبیوتیک مانند ماست و مکمل‌ هایی غذایی نیز در کاهش درد بیماران موثر هستند.

برخی از توصیه‌های پزشکان برای جلوگیری از بروز آرتروز عبارتند از :

• ورزش منظم روزانه به مدت حداقل ۳۰ دقیقه
• انجام حرکات کششی در طول روز
• اجتناب از حمل اشیای سنگین
• استفاده از تشک طبی و استاندارد
• اجتناب از نشستن طولانی مدت پشت کامپیوتر
• پوشیدن لباس گرم در روزهای سرد
• نوشیدن مقدار کافی آب در روز
• درمان انواع کم خونی
• آگاهی از علایم آرتروز
• خوردن صبحانه کامل
• کنترل استرس
• خواب کافی
• محافظت از مفاصل

حبوبات، کدو، نخود فرنگی، کلم بروکلی، انواع سبزی ، اسید چرب امگا ۳، انواع ماهی، سنجد، خربزه، گردو، بادام، لبنیات، سیب زمینی، ذرت، آناناس، انگور، قرمز، توت فرنگی، هلو، تمشک، انبه، کیوی، پرتقال، طالبی، کنجد و سیاه دانه مواد غذایی هستند که در درمان آرتریت مفیدند.



Source link

دسته‌ها
متفرقه

چگونه تندی غذا‌ها را بگیریم؟

به گزارش جام جم آنلاین از باشگاه خبرنگاران جوان، کپسایسین (Capsaicin) ماده‌ای شیمیایی از گروه کپسیکوم است که در فلفل‌های تند (سبز و قرمز) وجود دارد.

تند بودن فلفل به دلیل وجود همین ماده است که با گیرنده‌های حسی حرارت درون دهان و پوست ارتباط برقرار می‌کند.

سلول‌های عصبی در برابر حرارتی که به بافت بدن آسیب می‌رساند از خود واکنش نشان می‌دهند. از آنجا که مزه‌ای به نام تندی وجود ندارد، وقتی کپسایسین با مخاط دهان آغشته می‌شود مغز به طور اشتباه در آن قسمت احساس داغی می‌کند که این داغی بسته به نوع فلفل، و درصد کپسایسین موجود درآن فرق می‌کند. با پاک کردن کپسایسین از محل اتصال و یا رقیق کردن آن، می‌توان از سوزش جلوگیری کرد.

چگونه می‌توان از تندی فلفل کم کرد؟

برای کم کردن سوزش ناشی از کپسایسین دو راه وجود دارد، یا باید آن را جذب کرد یا باید رقیقش کرد. شستن محلی (مانند دست ها) که فلفل تند به آن مالیده شده با آب، باعث می‌شود که محدوده تماس با فلفل بیشتر شود. برای از بین بردن تندی فلفل باید به محل مورد نظر، روغن گیاهی یا کره، مالید و یا با مایع ظرفشویی، یا محلول سفیدکننده رقیق شستشو داد.

اگر در هنگام پختن غذا، به طور ناخواسته فلفل و تندی غذا زیاد شد چه می‌کنید؟ آیا روش کم کردن تندی غذا را می‌دانید؟ هر ماده غذایی که مانند اسفنج عمل کند می‌تواند کپسایسین را جذب کرده و تاثیر آن را کم کند. غذا‌های سرشار از روغن و چربی می‌توانند کپسایسین را حل کنند، طوری که دیگر نتواند به گیرنده‌های عصبی متصل شود. چند روش اصولی و مطمئن برای کاستن تندی غذا وجود دارد:

اضافه کردن لبنیاتی مانند شیر، خامه ترش یا ماست به غذا می‌تواند تندی غذا را بگیرد. اگر سس شما تند شد می‌توانید مقداری شیر به آن اضافه کنید تا تندی آن کم شود و خامه ترش یا ماست را همراه غذا استفاده کنید یا با غذا مخلوط کنید. کپسایسین به راحتی در لبنیات حل می‌شود و چربی موجود در لبنیات، کپسایسین را به مولکول کپسیوم تبدیل کرده و باعث دور شدن از گیرنده‌های درد روی زبان می‌شود. از آنجا که چربی موجود در لبنیات، کاهنده تندی غذاست بنابراین باید از لبنیات پرچرب برای این منظور استفاده شود.

کاهش تندی غذا با لبنیات

اضافه کردن جایگزین‌های لبنیات به غذا می‌تواند تندی غذا را بگیرد. افرادی که به لاکتوز حساسیت دارند و نمی‌توانند از لبنیات استفاده کنند، می‌توانند از شیر نارگیل، شیر سویا، شیر بادام، و شیر برنج استفاده کنند. همه این مواد دارای چربی‌های گیاهی موثر در کاهش تندی غذا هستند.

اضافه کردن کره بادام زمینی به غذا می‌تواند تندی غذا را بگیرد. چربی موجود در کره بادام زمینی اجازه نمی‌دهد کپسایسین به گیرنده‌های عصبی روی زبان متصل شود و باعث کاهش تندی می‌شود.

اضافه کردن مواد اسیدی به غذا می‌تواند تندی غذا را بگیرد. کپسایسین دارای خاصیت بازی است و اسید می‌تواند آن را خنثی کند بنابرین اضافه کردن مقداری آبلیمو یا سرکه به غذای در حال پخت می‌تواند تندی غذا را به طرز قابل ملاحظه‌ای کاهش دهد.

اضافه کردن گوجه فرنگی یا آب آن به غذا، باعث کاهش تندی غذا می‌شود. از انجا که گوجه فرنگی دارای خاصیت اسیدی است، می‌تواند از تندی غذا بکاهد.

اضافه کردن مواد نشاسته‌ای به غذا می‌تواند تندی غذا را بگیرد. برنج ساده، نان و چیپس بهترین مواد نشاسته‌ای هستند که می‌توانند تندی را به خود جذب و فلفل را در همه جای غذا پخش کنند و باعث احساس کمتر تندی غذا شوند.

چنین مواد غذایی که دارای نشاسته هستند مانند اسفنج عمل می‌کنند و کپسایسین اضافی را در خود می‌کشند. این مواد از سوختن جلوگیری نمی‌کنند، اما از بدتر شدنش به مرور زمان جلوگیری می‌کنند.

بسیاری از غذا‌های تند این گونه سرو می‌شوند. غذا‌های هندی همراه نان، غذا‌های مکزیکی همراه تورتیلا و غذا‌های تایلندی همراه با برنج سرو می‌شوند.

کاهش تندی غذا با نشاسته

اضافه کردن آب و قند به غذا، می‌تواند در کاهش تندی غذا موثر باشد. آب و قند باعث رقیق شدن کپسایسین و کاهش تاثیر آن می‌شوند.

خواص فلفل

انواع فلفل مانند فلفل دلمه ای، فلفل سیاه، فلفل سبز و قرمز دارای خواص زیادی هستند و استفاده از آن‌ها می‌تواند در درمان بسیاری از بیماری‌ها موثر باشد:

فلفل دارای خاصیت آنتی اکسیدانی است و از سلول‌ها در مقابل رادیکال آزاد محافظت می‌کند.

خاصیت ضد باکتریایی دارد و با تحریک ترشح آنزیم‌های گوارشی در معده، سیستم هاضمه را تقویت می‌کند.

تندی فلفل، سیستم قلبی عروقی را تحریک می‌کند و تسکین دهنده درد مفاصل و آرتروز است.

این ماده غذایی سرشار از ویتامین ث و کاروتن است.

مضرات فلفل

فلفل در کنار تمام خواصی که دارد، دارای مضراتی نیز برای بدن است:

تماس فلفل با پوست باعث درد، قرمزی و تورم می‌شود.

خوردن فلفل و غذا‌های تند، می‌تواند به بافت‌های دهان و معده آسیب برساند و باعث تشدید زخم معده و در برخی افراد ریفلاکس اسید معده شود.

تماس فلفل یا بخار ناشی از غذای تند می‌تواند منجر به سوزش، قرمزی و ورم چشم شود.

مصرف مداوم غذا‌های تند می‌تواند به غدد چشایی آسیب برساند و باعث شود فرد طعم غذا‌ها را تشخیص ندهد؛ بنابراین فرد دیگر متوجه شدت تندی غذا نمی‌شود و تندی غذا آزارش نمی‌دهد.



Source link