دسته‌ها
متفرقه

پرش زمانی 4 ساله در فصل دوم «حکایت های کمال»/ حضور پررنگ خانواده در جوانی کمال


به گزارش گروه سیما جام جم آنلاین از فارس، «سید حسین امیرجهانی» ارتباط میان خانواده ها » نویسنده سریال «حکایت های کمال» ، گفت: برخی مسائل به جا مانده از فصل یک هست باید انجام شود و بعد وارد تولید شویم.

وی با اشاره به نگارش متن های این سریال نیز بیان داشت: تا به حال متن های پنج قسمت ابتدایی فصل دو نوشته شده است.

این نویسنده همچنین افزود: از آنجایی که برای شرع تولید فصل یک بخش زیادی دکورسازی توسط گروه تولید انجام شده بود، بخش زیادی از دکور این سریال ساخته شده و برای تولید فصل های بعدی دیگر نیازی به هزینه در این باره نیست.

این نویسنده درباره پرش زمانی در قصه این سریال نیز گفت: از اول بنا داشتیم پرش زمانی در فصل دو داشته باشیم و از آنجایی که بچه ها هم بزرگ شدند باید فاصله زمانی چهار ساله ای داشته باشیم و همچنین قصه ها باید از فضای نوجوان درآمده و جدی تر شود.

امیرجهانی با بیان فضای جدیدی در قصه فصل دو نیز افزود: دغدغه های کاراکترها جدی تر می شود و در عین اینکه فضا کمدی است به فضای انقلاب نزدیک می شویم. در این قصه کمال تحت تاثیر معلمی قرار می گیرد که اهل مطالعه است و از آن طریق رشد می کند، اما وارد مبارزه های انقلابی نمی شود. رشد کمال توسط معلمی اتفاق می افتد و باید معلم جدیدی را وارد قصه کنیم.

این نویسنده همچنین ادامه داد: قصه های این فصل خانواده محور هستند و بیشتر حول ارتباط میان خانواده ها است.

 تصویربرداری این فصل مثل فصل قبلی در شهرک سینمایی غزالی مقابل دوربین می‌رود و گروه تولید از نظر لباس و لوکیشن تامین هستند. همچنین بازیگران این فصل از بازیگران فصل‌های قبلی هستند و تغییری در ترکیب بازیگران اعمال نخواهد شد.

فصل نخست سریال «حکایت‌های کمال» در ۳۱ قسمت توسط سیما فیلم تهیه و از شبکه دو سیما پخش شد.

محمود پاک نیت، شهره لرستانی، حمید ابراهیمی، محمدرضا شیرخانلو، سولماز غنی، علی مسلمی، شهرام عبدلی، بیژن بنفشه خواه، یوسف صیادی، امیر نوری، فلورنظری، بیتا خردمند، سیروس میمنت، مهرداد ضیایی، مختار سائقی، اکبرسنگی، آرش نوذری، داریوش سلیمی، سعید پیردوست، عباس محبوب، بهشاد مختاری، حسین چنگی، فریده دریامج، تقی زنجانی، حمید صفایی و شهربانو موسوی، به همراه هنرمندان خردسال امیرحسین کافتری، همراز اکبری و محمدحسین بلوکات از بازیگران این سریال بودند. 

این سریال روایتی از دهه ۴۰ است و اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته محمد میرکیانی محسوب می شود که قهرمان داستان یک نوجوان به نام کمال است.صلح میرزایی تاکنون سریال‌های «پنجره»، «رخصت» و «دختری به نام آهو» را برای تلویزیون ساخته است. سریال «هست و نیست» جدیدترین سریال محسن شایانفر در حوزه تهیه‌کنندگی هم زمستان گذشته به کارگردانی حسین سهیلی زاده از شبکه دو پخش شد.

سایر عوامل اصلی پروژه عبارتند از: نویسندگان: نسیم عرب امیری، آزاده محسنی، کریم خودسیانی، سید حسین امیرجهانی، دستیار تهیه:علی اصغررضایی، مدیر تصویربرداری:ناصرمحمودکلایه، تصویربردار:ناصربیک زاده، صدابردار:وحیدسلطانی، طراح هنری: غفار رضایی، طراح صحنه: فرهادعزیزی فرد، طراح لباس: مهناز نوروزی، طراح گریم:بابک شعاعی، آهنگساز: فردین خلعتبری، صداگذاری و میکس: محمود موسوی نژاد، جلوه های ویژه: حمیدرسولیان، طراح بدلکاری: علیرضافتحی، دستیار کارگردان: امیر سلیم خانی، مدیر تولید: سعیدکنگاورنظری، برنامه ریز: حامدصلح میرزایی، تدوین: شادی شایانفر، امورمالی: ابراهیم تفرشی،منشی صحنه: بیتا ارسطویی، مدیرتدارکات: مهدی آقامحمدی، عکاس و تصویربردار پشت صحنه: فرامرز بیات و مشاور رسانه‌ای: هادی داداش



Source link

دسته‌ها
متفرقه

کارگردان «برادرجان» سریال رمضانی می‌سازد


به گزارش گروه سیما جام جم آنلاین از فارس، به تازگی «محمدرضا آهنج» قصد دارد تا سریالی را در ژانر دفاع مقدس کارگردانی کند.

این سریال که بناست در ماه رمضان سال آینده از یکی از شبکه های سیما به روی آنتن رود، به تهیه کنندگی مهدی عظیمی میرآبادی تولید خواهد شد.

آخرین ساخته آهنج این روزها در مرحله پیش تولید قرار دارد و بنا به شرایط و برنامه ریزی های صورت گرفته، تولید آغاز خواهد شد.

آهنج تا به حال سریال های «برادر جان»، «آسمان من»، «ملکوت»، «عملیات 125»، «به دنیا بگوئید بایستد» و … را برای تلویزیون کارگردانی کرده است که آخرین ساخته او با استقبال خوبی از سمت مخاطبان تلویزیونی مواجه شد.



Source link

دسته‌ها
متفرقه

نمایش خانگی مثل فست‌فود است



او که زمان فعالیت در کمیسیون فرهنگی، طرح استفاده مدیریت شده از ماهواره را دنبال می‌کرد، حالا خود از طریق برنامه‌سازی با مدل ماهواره‌ای و نمونه‌های خارجی- البته با محتوای وطنی- به فکر مقابله با جریان نفوذ و معطوف کردن توجه مخاطب از ماهواره به محصولات فرهنگی داخلی است و این نگاه را در تلویزیون و شبکه نمایش خانگی دنبال می‌کند.

وقتی برای گفت‌و‌گو با ابوطالب راهی دفترش بودیم، یکی از همکاران سپرد از او بپرسیم چرا دیگر مثل سال‌های قبل و به‌ویژه در روز عاشورا که آقای ابوطالب را در مسجد شهدا اتوبان محلاتی می‌دیدیم، خبری از او نیست.

ابوطالب با خنده گفت: «من هنوز هم به آن مسجد می‌روم. در همین شب‌های قدر امسال هم آنجا بودم؛ منتهی به آبدارخانه مسجد می‌روم، چون خلوت است. با این‌که محل زندگی‌ام تغییر کرده، هنوز به آن منطقه می‌روم و خریدم را هم همان‌جا انجام می‌دهم.» این یعنی شاید ابوطالب هنوز همان آدم قبلی باشد، با همان اصول. فقط فروعِ رفتاری‌اش تغییر کرده است و رئالیتی‌شو‌ها و برنامه‌های خوش‌رنگ و لعاب می‌سازد.

اول کمی درباره سرشلوغیِ این روزهایتان بگویید؛ تولید 77 ساعت، بازپخش 7 روز و 7 ساعت،‌ تولید و پخش شام ایرانی. به‌ویژه درباره این آخری سوالات زیادی داریم.

یک سریال جاسوسی به نام «بیروت شمال شرق» داشتم. چند سال پیش فیلمنامه آن را به سازمان صدا و سیما ارائه دادم و قرار شد آن را برای معاونت سیما بسازم. آن زمان که آقای دارابی معاون سیما بود، تصویب شد که این سریال در لبنان ساخته و در همان سال‌ها- حدود 91- در ماه مبارک رمضان پخش شود. اما کار در سازمان به مشکل مالی خورد، چون به هرحال کارهای خارج از کشور، کمی گران‌تر درمی‌آید. ساخت سریال به‌قدری زمان برد که اتفاقات سوریه و لبنان و بهار عربی پیش آمد و همه چیز به‌هم ریخت و دیگر نشد بسازیم.

بعد ما به‌هر دلیلی با آمریکا درگیر شدیم، ما پهپاد آمریکایی را زدیم، بعد آنها سردار سلیمانی ما را به شهادت رساندند، بعد ما پایگاه آمریکایی‌ها را در عراق زدیم و … چون قصه آن سریال کمی قدیمی و درباره جنگ اطلاعاتی دستگاه‌های اطلاعاتی ایران و حزب‌ا… لبنان با اسرائیل و آمریکا بود، نیاز به به‌روزرسانی و تغییراتی داشت. من هم فیلمنامه را به‌روز کردم و آنها را با واقعیات امروز عرصه سیاسی- اطلاعاتی وفق دادم و برای ساخت آن یک سرمایه‌گذار خصوصی پیدا کردم. قرار است که امسال این سریال را با نام «ربوده شده» در شبکه نمایش خانگی کلید بزنیم. به جز این قرار بود سال گذشته برنامه 77 ساعت (با نام قبلی سرزمین مهارت) را برای تلویزیون بسازیم که آن هم نشد و ساخت آن موکول شد به امسال و این روزها. در همین حین که یک فرصتی پیش آمد و من چند ماه بیکار شدم، یکی از وی‌او‌دی‌ها پیشنهاد ساخت فصل‌های جدید شام ایرانی را به من داد. دلیل آن هم تجربه ساخت رالی ایرانی بود که با اقبال خیلی خوبی مواجه شده بود. همچنین تجربه ساخت مجموعه «دستم را بگیر» را برای شبکه افق داشتم که آن هم رئالیتی‌شو بود. مجموعه دیگری به نام 7 روز و 7 ساعت برای شبکه افق ساخته بودم که آن هم رئالیتی‌شو بود. شبکه مستند، عید امسال آن را بازپخش کرد و اخیرا هم شبکه نسیم آن را پخش می‌کند. این کار به‌قدری دیده شد و مورد توجه قرار گرفت که شبکه مستند، پیشنهاد داد عین همین را با موضوع مقاومت در سوریه بسازیم که قبول کردیم. قرار شد اواخر تیر برای پیش‌تولید این کار به سوریه برویم. در این کار که اسمش «10 روز تمام» است، بازیگران ایرانی و سوری حضور دارند.

فصل دوازدهم شام ایرانی را دیدم، خوشم نیامد و گفتم این چه کاری است؟ اما یک فرصت دیگر به خودم دادم و فصل یازدهم را هم دیدم که بخش‌های جذاب و بانمکی داشت. با وجود این، این انتظار وجود داشت که وقتی کسی مثل سعید ابوطالب این کار را می‌سازد، فراتر از تقلید صرف از نمونه‌های ماهواره‌ای چون بفرمایید شام باشد که البته خودش کپی نمونه‌های خارجی است. شما دقیقا روی همان فرآیند بفرمایید شام حرکت کرده‌اید که خیلی با فرهنگ و برنامه غذایی خانواده‌های ایرانی همخوانی ندارد و مراحل صرف شام طور دیگری است یا شیوه امتیازدهی که مثلا می‌توانستید آن را از یک تا 20 در نظر بگیرید.
این شام ایرانی که ما می‌سازیم، نسخه اینجایی بفرمایید شام آن شبکه ماهواره‌ای نیست.

آن خودش کپی نمونه‌های موفق خارجی است.

نگوییم کپی. این یک مدل برنامه است که کشورهای مختلف جهان آن را ساخته‌اند.

اما رایت و حقوق آن را می‌خرند، شما رایت آن را خریده‌اید؟

نه. اما بازیگران لبنانی و ترکیه‌ای که در برنامه ما شرکت کردند گفتند ما عین همین برنامه را در کشورهای خودمان هم داریم. پس این یک مدل است. در همه دنیا فوتبال، برنامه‌های کودک، مسابقات تلفنی و … به هم شباهت دارد. ضمن این‌که یادم نمی‌آید بفرمایید شام را به جز در حد چند دقیقه، دیده‌باشم. چون من کلا ماهواره نگاه نمی‌کنم. البته آن‌موقع که نماینده مجلس و عضو کمیسیون فرهنگی مجلس بودم، می‌دیدم. اما از آن به بعد نگاه نکردم.

کارهایی که شما در این چند سال و در قالب رئالیتی‌شو و مستند- مسابقه انجام می‌دهید، تقریبا کم‌سابقه بوده و جذابیت‌هایی دارد و مخاطبان آنها را با علاقه دنبال می‌کنند. اما همه این برنامه‌ها نمونه‌های جهانی دارد. یعنی به عنوان برنامه‌ساز، این نمونه‌های اصل و موفق خارجی را نگاه نمی‌کنید؟

نه، اصلا. واقعا نمی‌بینم.

چرا؟

فکر می‌کنم ساخت چنین برنامه‌هایی باید از درون خود آدم بجوشد. اگر شما به عنوان برنامه‌ساز، آن نمونه‌ها را ببینید، سلیقه‌تان را خراب می‌کند و به‌طور ناخودآگاه شما را به یک «کپی زن» تبدیل می‌کند. ضمن این‌که قالب این نوع برنامه‌سازی در همه جای دنیا یک مدل است. البته بعضی از برنامه‌ها مشخصا از نمونه‌های جهانی کپی می‌زنند. مثل این‌که شما یک ماشین بنز را دمونتاژ کنید و دوباره از روی آن یک ماشین دیگر بسازید. هرچند این مهندسی معکوس هم خیلی خوب است و اصلا اشکال ندارد. پس کپی زنی را کار بدی نمی‌دانم. مورد دیگر این‌که اساسا شباهت ساختاری هم بیننده را جذب می‌کند. منتها طبیعتا ما برنامه‌ها را در محتوا و پیام، بومی سازی می‌کنیم. ممکن است وقتی چنین برنامه‌هایی ساخته و پخش شود، بیننده بگوید این برنامه شبیه فلان نمونه خارجی است. هیچ نیت و قصدی برای این‌که برنامه‌ای شبیه برنامه خارجی بسازیم، وجود ندارد و کپی زنی نمی‌کنیم. اگرچه همان‌طور که گفتم، اصالتا کپی زنی و گرته‌برداری برنامه‌های خارجی را بد نمی‌دانم، بلکه حتی لازم و در مواقعی مفید هم می‌دانم. اینها درباره برنامه‌های مختلفی چون 7 روز و 7 ساعت، دستم را بگیر، هفت شهر عشق و … است که ساخته‌ام، اما قصه شام ایرانی کاملا فرق می‌کند و کپی یک برنامه خارجی است. بازیگر ترکیه‌ای که در شام ایرانی حضور داشت، گفت من در نمونه ترکیه‌ای همین برنامه شرکت کرده‌ام. برای سری جدید هم درحال مذاکره با اردوغان آتالای، بازیگر آلمانی- ترکیه‌ای نقش سمیر در کبرا 11 هستیم. وقتی از یک بازیگر خارجی برای این برنامه دعوت می‌کنم، از من می‌پرسد این برنامه چیست؟ می‌گویم همان برنامه‌ای است که در همه دنیا ساخته می‌شود. با پیش‌زمینه‌ای که دارد، تکلیفش خیلی زود مشخص می‌شود. ضمن این‌که این نوع برنامه‌سازی مخصوص شبکه نمایش خانگی است. این شبکه، تعهدات تلویزیون را به عنوان دانشگاه ندارد. وظیفه‌اش سرگرمی است. وقتی من در تلویزیون برنامه می‌سازم، وظیفه دانشگاه را برای خودم قائلم. حضرت امام (ره) فرمودند صدا و سیما، دانشگاه است. پس وقتی در شبکه نمایش خانگی کار می‌کنم، قصدم فقط ایجاد سرگرمی‌است.

پس قائل به تفاوت‌های دو مدیوم هستید؟

بله، کاملا مخاطبان و سلایق‌شان فرق می‌کند.

ظاهرا یکی از دلایل اقبال حدودی به آنها بازتر بودن فضا نسبت به سریال‌های تلویزیون است. قبول دارید فضای رهاتری دارد؟

اصلا مخاطبش با تلویزیون فرق می‌کند. شبکه نمایش‌خانگی اصالتا رقیب تلویزیون نیست، بلکه رقیب ماهواره است. وقتی من در شبکه نمایش‌خانگی برنامه می‌سازم، نگاه مخاطب را از ماهواره به برنامه داخلی خودمان معطوف می‌کنم. اما در تلویزیون این‌طور نیست. وقتی ما در تلویزیون برنامه می‌سازیم، از یک کودک خردسال تا یک کهنسال در همه شهرها و روستاهای دور و نزدیک آن را می‌بینند. پس خیلی ملاحظات را باید برای این رسانه رایگان و بیت‌المال مسلمین درنظرگرفت. اما در شبکه نمایش‌خانگی، یک نفر می‌رود با اختیار خودش پول می‌دهد و یک دی‌وی‌دی می‌خرد و اگر دوست نداشت قسمت بعدی‌اش را نمی‌خرد.

اما دیدن برخی آثار شبکه نمایش‌خانگی، یک باری را به وجود نمی‌آورد و باعث نمی‌شود مخاطبی که به دیدن سریال‌های خوش‌آب‌ورنگ و بعضا فریبنده در شبکه نمایش‌خانگی عادت کرده، دیگر پای سریال‌های مبتنی بر ملاحظه تلویزیونی ننشیند و آنها را پس بزند؟

نه، قبول ندارم. برنامه تلویزیونی را باید مثل غذای خانگی در نظر گرفت که مادر، آن را می‌پزد. غذای خانگی همیشگی است. شما 70 سال آن را می‌خورید. ولی شبکه نمایش‌خانگی، مثل فست‌فود و غذای بیرونی است. فست‌فود را می‌شود ماهی یا هفته‌ای یک‌بار خورد. اگر 10 روز پشت سر هم بخورید، باید در بیمارستان بستری شوید. شما همیشه دستپخت مادر را دوست دارید. مادر فکر می‌کند برای روند رشد بچه‌ها چه چیزی لازم است، همان‌ها را برای او می‌پزد. فارغ از این‌که آن غذا را دوست داشته‌باشند یا نداشته‌باشند. البته فست‌فود با وجود گرانی، کمی خوشمزه است. با این حال نمی‌شود آن را همیشه خورد، چون هم گران است و هم به سلامتی صدمه می‌زند.

الان اکران آنلاین و تخفیف‌های وی‌‌اودی‌‌ها، آن بحث گرانی تماشای شبکه نمایش‌خانگی را کمرنگ کرده و مخاطبان نه به‌راحتی و رایگانی تلویزیون، اما به‌هرحال دسترسی بیشتری به آن دارند.

با این وجود، شبکه نمایش‌خانگی آن چیزی نیست که شما همیشه با آن مواجه باشید. دقیقا برعکس تلویزیون که ممکن است صبح تا شب روشن باشد و همه آن را می‌بینند. اما شبکه نمایش‌خانگی، در دسترس همه نیست و برخی پدرها و مادرها اجازه استفاده از همه برنامه‌های آن را به بچه‌ها نمی‌دهند.

البته با فراگیرشدن تلفن‌های همراه و هوشمند که حتی بچه‌های کم‌سن‌وسال هم به آن دسترسی دارند، باید تقریبا همه را مخاطب بالقوه شبکه نمایش خانگی و فضای مجازی دانست و کمی کنترل اوضاع از دست والدین خارج است.

اما مخاطب بالاخره با صرف وقت و هزینه، از میان انبوه آثار موجود، انتخاب می‌کند. عرضم این است که با وجود شبکه نمایش‌خانگی و جذابیت‌های ظاهری آن، تلویزیون همیشه تلویزیون است و اگر صد بار دیگر هم سریال‌های مختارنامه و امام‌علی‌(ع) را نشان دهند، ما می‌نشینیم و می‌بینیم. آقای حیاتی هم 30سال دیگر اخبار بگوید می‌نشینیم پای اخبار او.

با علم به تفاوت‌های شبکه نمایش‌خانگی و تلویزیون، به نظر می‌رسد دوست دارید در شبکه نمایش خانگی، ماجراجویانه‌تر و هیجان‌انگیزتر کار کنید. همین‌طور است؟

نه. من در شبکه نمایش‌خانگی، رالی ایرانی ساختم و به قول شما دستم هم باز بود و ممیزی آن کمتر بود. 7‌روز و 7‌ساعت را هم با ملاحظاتی برای تلویزیون و شبکه افق ساختم. خودم هنوز فکر می‌کنم هفت‌روز و هفت‌ساعت به‌همراتب از همه رئالیتی‌شوهایی که برای شبکه نمایش‌خانگی ساخته‌ام، جذاب‌تر و پربیننده‌تر است. خودم هم آن را بیشتر دوست دارم. درحالی‌که شما فکر می‌کنید چون در رالی ایرانی دستم باز بود و خانم موتورسوار را نشان می‌دادم و هر موسیقی‌ای که می‌خواستم پخش می‌کردم، باید بیننده بیشتری داشته‌باشم. البته همه چیز بستگی به خود تهیه‌کننده و کارگردان دارد که چقدر مایل باشد از این آزادی عمل استفاده کند. درمجموع این ملاحظات بهانه‌ای نمی‌شود که ما برنامه‌ای بی‌مزه و بی‌مخاطب بسازیم. خیلی از برنامه‌های تلویزیون به‌همراتب جذاب‌تر از برنامه‌های شبکه نمایش‌خانگی است.

اما یکسری سریال در شبکه نمایش خانگی تولید شده که بیننده‌های بیشتری دارد.

قبول ندارم.

فعلا بحث سریال‌های ماندگار و محبوب و پربیننده تلویزیون به کنار، اما آیا در این چند وقت اخیر، سریالی در تلویزیون داشتیم که نسبت به برخی از این سریال‌های شبکه نمایش خانگی بیننده بیشتری داشته باشد؟

حتما، شک نکنید. از من بپرسید. ضعیف‌ترین و کم مخاطب‌ترین سریال تلویزیون بی‌تردید ده‌ها برابر بیشتر از بهترین برنامه شبکه نمایش خانگی مخاطب داشته است.

میزان رضایت چطور؟

میزان رضایت یک مفهوم قابل بحث دیگر است. کف مخاطب تلویزیون، مخاطب میلیونی است، اما سقف مخاطب شبکه نمایش خانگی چند صد هزار است. این شبکه، برد آنچنانی ندارد.

اگر مخاطب آنچنانی ندارد، چرا اینقدر برخی علاقه‌مند سریال‌سازی و برنامه‌سازی در آن هستند؟

چون راستش را بخواهید این یک بازار پرسود است، اما درباره میزان مخاطبان، قطعا تلویزیون حرف اول را می‌زند. اگر شبکه نمایش خانگی میزان مخاطبان سریال‌هایش را زیاد اعلام می‌کند، فریب آمار را نخورید. این شبکه اصلا نمی‌تواند جای تلویزیون را بگیرد.

یعنی بخشی از جمعیت جوان و نوجوان ما دلبسته ظواهر فریبنده و پرزرق و برق برخی سریال‌های شبکه نمایش نمی‌شوند و آمار مخاطبان این آثار را افزایش نمی‌دهند؟

قبول ندارم. این هم یکی از دروغ‌هایی است که در این زمینه گفته می‌شود. به هرحال کمی فضای رسانه‌ای و ژورنالیستی وجود دارد. به‌طوری‌که ما وقتی چند بیلبورد یک سریال را در خیابان می‌بینیم یا تیزر آن را در تلفن همراه می‌بینیم، فکر می‌کنیم همه عالم آن را می‌بینند اصلا اینطور نیست.

می‌خواهم به اینجا برسم که چرا سعید ابوطالب با آن سابقه، در فضایی کار می‌کند که برخی سریال‌هایش با تعاریف ناخوشایند و انتقادات ساختاری و محتوایی مواجه است؟

اینها را به من می‌گویند اما مهم نیست. ابوطالب دارد در شبکه نمایش خانگی مشق می‌کند. من باید مدام برنامه بسازم و ارتباطم را با هنر حفظ کنم.

این مشق‌ها و سابقه مستندسازی برای ساختن فیلم سینمایی است؟

من کلا رئالیتی‌شو می‌سازم و این ژانر را دوست دارم، اما ممکن است یک روز فیلم سینمایی هم بسازم. بار بخورد، چرا که نه. داشتم عرض می‌کردم؛ اگر من رالی ایرانی را در شبکه نمایش خانگی نمی‌ساختم، این کار را بلد نبودم. بعد از رالی ایرانی، برگشتم به تلویزیون و «دستم را بگیر» را ساختم. بعد دوباره در شبکه نمایش خانگی رالی ایرانی 2 را ساختم. من معتقدم‌هاردتاک‌هایی که تلویزیون می‌سازد، می‌تواند بهتر از این باشد. برای این‌که اثبات کنم، شام ایرانی را می‌سازم. این نشان می‌دهد که این کار را بلدم. ضمن این‌که مخاطب برای دیدن این برنامه پول می‌دهد. وقتی من این برنامه را می‌سازم یک ژانر و یک توانمندی را به صدا و سیما اضافه کرده‌ام. برخی از این برنامه‌ها و رئالیتی شوهای دیگری که ساخته می‌شود، خیلی هزینه دارد.

مگر کارهای شما باوجود این تعداد سفر به مناطق ایران و حتی کشورهای مختلف پرهزینه نیست؟

اصلا به معنی گران بودن نیست. برای هفت شهر عشق بازیگرانی از 7کشور داشتیم. همان‌موقع اعتراض می‌کردند که در گرانی دلار، تلویزیون پول داده ابوطالب رفته برنامه خارجی ساخته است. برآورد مالی آن کار از بسیاری برنامه‌های مستند و داستانی کمتر است. رئالیتی‌شو ساختن اصلا به معنی تولید گران نیست، فقط باید یک‌سری آدم این کار را بلد باشند. برای یکی از قسمت‌ها ما به جز بازیگران، فقط با یک گروه دو نفره به هند رفتیم، خودم و فیلمبردار. البته گروه در ایران 70 نفر بود که لازمه این کار است. مشکل این است که بعضی برنامه‌سازان با این ماجرا، کارمندی برخورد می‌کنند. اما وقتی در بخش خصوصی برنامه می‌سازی، باید ارزان کار کنی. چون من در بخش خصوصی و شبکه نمایش خانگی ارزان کار کردم، بلدم در تلویزیون هم ارزان بسازم. اگر در بخش خصوصی، بخواهم برنامه گرانی بسازم، سرمایه‌گذار هزینه آن را تامین نمی‌کند. چرا من شام ایرانی می‌سازم؟ برای‌ این‌که به غایت ارزان است، حتی با این‌که سفر خارجی و رفتن به لبنان و ترکیه و آذربایجان دارد.

چرا موسیقی اول تیتراژ شام ایرانی، ایرانی شده آهنگ We Will Rock You کویین است؟

به آهنگسازمان گفتم شبیه این را بسازد.

نمی‌شد آهنگ تازه‌ای ساخت؟

چرا می‌شد. ولی این هم عیبی ندارد، چون به ریتم برنامه می‌خورد. ما انبوهی پلان داشتیم که باید در زمان یک دقیقه‌ای و ده ثانیه‌ای تیتراژ می‌گنجاندیم. برای همین یک موسیقی پرریتم می‌خواستیم. در ضمن این موسیقی تقریبا ورزشی و رقابتی و به گوش شنونده و بیننده برنامه آشناست. البته رایت ندارد و آهنگساز ما دوباره آن را ساخته است. چون برنامه شام ایرانی در یوتیوب هم پخش می‌شود، موسیقی آن نباید رایت داشته باشد. نکته دیگری که می‌خواستم شام ایرانی من با شام ایرانی دوستان دیگر فرق داشته باشد حضور بازیگران خارجی است. دنبال مقایسه و نزدیکی فرهنگ‌ها بودم. موقعی تفاوت فرهنگی به معنای قرابت فرهنگی است. نوع غذا و شیوه صرف آن، مدخلی برای ورود به فرهنگ جامعه است. جورج الاسطا، بازیگر لبنانی و مسیحی شام ایرانی که البته مقاومت لبنان را هم دوست دارد، نشان داد یک مسیحی در غرب لبنان چقدر می‌تواند شبیه سیدجواد‌هاشمی در ایران باشد. چقدر می‌تواند به همزبانی برسد و حرف‌های مشترک بزند و دو کشور را دوست داشته باشد. یک موقعی گوینده‌ای در یک برنامه خبری با جدیت می‌گوید مردم لبنان خوبند و باید کمکشان کرد که آن هم خوب و لازم است، اما قطعا تاثیر این شیوه بیانی فرهنگی را ندارد. همین جورج وقتی در برنامه‌های تلویزیونی لبنان از خوبی مردم ایرانی تعریف می‌کند، این یعنی کار فرهنگی. کار فرهنگی را سیاستمداران ما انجام نمی‌دهند، کار فرهنگی را فرهنگی‌های ما می‌کنند. این کارهایی است که یک رسانه می‌تواند انجام دهد و من هم در حد خودم آن را انجام می‌دهم.

وقتی به عنوان نماینده و عضو کمیسیون فرهنگی مجلس فعالیت می‌کردید، بحث جریان نفوذ هم داغ بود. همین‌طور بحث مقابله با این جریان و واکنش درست به برنامه‌های ماهواره‌ای و … حضور شما با این شیوه برنامه‌سازی که از قالب‌ها و مدل‌های آشنا و پربیننده ماهواره‌ای برای ساخت نمونه‌هایی وطنی و البته با محتوای اینجایی استفاده می‌کنید، انگار مصداق بارز مقابله با جریان نفوذ است.

نمی‌خواستم این را بگویم. برنامه‌سازی و فیلمسازی نباید نیاز به پیوست داشته باشد. در 7روز و 7ساعت ما از مقاومت حرف می‌زنیم، اما بیننده هیچ‌وقت متوجه این نمی‌شود. معتقدم محتوا باید عین پنیر پیتزا، لای غذا باشد و نباید به شکل گل درشت، توی چشم تماشاگر بزند. وقتی شما با یک برنامه ایرانی و بازیگر ایرانی، به حدیقه ایرانی می‌روید که مشرف به مرز اسرائیل است، این نفوذ و سلطه ایران را لب مرز اسرائیل توضیح می‌دهد. در واقع مخاطبان در قالب این برنامه‌های تلویزیونی سرگرم‌کننده، با یک تور با مقاومت هم آشنا می‌شوند.

اما به نظر می‌رسد برای رسیدن به این منظور، امتیازاتی را هم به مخاطب می‌دهید و گاهی وجه شوخی و سرگرمی‌ها به اندازه‌ای است که مجبورید برای حرف‌های نعیمه نظام‌دوست از بوق استفاده کنید.

نه، بحث امتیاز دادن نیست. ما رئالیتی شو هستیم و متن آماده‌ای نداریم. من فقط به شرکت‌کننده‌ها موضوع پیشنهاد می‌کنم و می‌گویم سه دو یک و دیگر دخالت نمی‌کنم. علی انصاریان می‌نشیند و هرچه دلش می‌خواهد می‌گوید. من در تدوین 80درصد حرف‌های او را درآوردم. 50درصد حرف‌های خانم نعیمه نظام‌دوست را هم درآوردم. البته حرف‌های بدی نمی‌زنند و فقط حرف‌های معمولی مردم است. البته اتفاقا آنجاهایی که بوق گذاشتیم، حرف زشتی نزده و شوخی ما در تدوین است.

یک دورهمی سالم

سعید ابوطالب در بخشی از صحبت‌هایش درباره «شام ایرانی» گفت: با وجود برخی انتقادها، سعی کردیم در شام ایرانی یک برنامه سرگرم‌کننده و سالم ایرانی بسازیم. من واقعا به جز چند دقیقه بفرمایید شام را ندیدم، اما می‌دانم خانم‌ها با لباس‌های آنچنانی حاضر می‌شوند و شرکت‌کننده‌ها علیه هم حرف می‌زنند و مشروب سرو می‌کنند و … درحالی‌که ما نشان دادیم می‌توانیم یک بازیگر لبنانی مسیحی بیاوریم، دو ساعت هم بخندیم، به همدیگر هم بی‌احترامی نکنیم و هیچ فعل حرامی هم در آن صورت نگیرد. مهمانی خانم‌ها و آقایان جداست و تماشاگر هم لذت می‌برد. ممکن است بگویید کار کمی با ملاحظات تلویزیون فاصله دارد، بله، اما حتما نسبت به معدل جامعه رعایت کرده‌ام. پس می‌شود دور هم نشست و گفت و خندید و گناه هم نکرد.

علی رستگار – سینما / روزنامه جام جم



Source link

دسته‌ها
متفرقه

محبوبه مثل همه اشتباه می‌کند



همین اتفاقات دستمایه قصه سریال تلویزیونی «پرگار» شد كه شهرام شاه‌حسینی كارگردانی آن را به‌عهده دارد و این شب‌ها از شبكه یك پخش می‌شود.

این سریال به تهیه‌كنندگی امیر پوررحمانی تولید شده كه سابقه ساخت مجموعه‌هایی با محوریت تعلیم و تربیت دارد. حالا او در تازه‌ترین ساخته‌اش تلاش كرده از زاویه‌ای تازه به این موضوع نگاه كند كه مستثنا از كارهای قبلی‌اش نیست، اما این‌بار بیشتر سراغ خانواده‌ها رفته است.

در مجموع سریال تلویزیونی پرگار به نقش خانواده و تاثیرگذاری آنها بر فرزندان پرداخته كرده است. یكی دیگر از ویژگی‌های سریال، پیچیدگی قصه است كه شخصیت‌ها را در معرض موقعیت‌های متفاوت قرار داده است. گرچه برخی شخصیت‌های قصه سر و شكل منسجمی دارند، اما برخی دیگر رها شده‌اند. به همین دلیل در گفت‌و‌گو با مرجانه گلچین و تیما پوررحمانی به ترتیب بازیگران نقش‌های محبوبه و فرزانه از این سریال و ویژگی‌هایش پرسیده‌ایم.

شما قبل از شروع سریال در فضای اینستاگرام پستی مبنی بر این‌که نقشی متفاوت، جدید و جالب را در سریال پرگار داشتید، منتشر کردید. خودتان این شب‌ها بیننده سریال هستید تا این تفاوت را بعد از تدوین به تماشا بنشینید؟

متاسفانه سریال را ندیده‌ام. به غیر از شب اول که پخش شد. زمان‌هایم را نتوانستم برای تماشای سریال هماهنگ کنم.

سر پروژه دیگری بودید که ندیدید؟

نه، کمی درگیر کارهای شخصی خودم بودم که نتوانستم ببینم.

شما در یک دهه اخیر با بازی در سریال‌های طنز به عنوان بازیگری کمدی شناخته شده‌اید و غیر از نفس گرم که تجربه نقش جدی بود، مرتب طنز بازی کردید، تا این‌که این طلسم را با بازی در سریال پرگار شکستید. خودتان فکر نمی‌کنید در طنز به تکرار رسیدید و بهتر است دوباره به نقش‌های جدی ورود پیدا کنید؟

بعد از دهه‌ای که پشت سر هم کمدی بازی کردم، بسیار دلتنگ نقش‌های جدی بودم و هستم. ضمن این‌که ورودم به بازیگری با کارهای جدی و ملودرام اجتماعی و عاشقانه بود، اما بعد از 10 سال سکوت تصویری و بازی در سریال طنز بزنگاه، خط و مسیر بازیگری‌ام تغییر کرد و به سمت ژانر کمدی رفتم.

این تغییر در خط مسیر بازیگری تعمدی بود یا اتفاقی؟

نه، کاملا اتفاقی بود، چون هر دو کار را دوست دارم چه جدی و چه طنز؛ ولی در مجموع دلم می‌خواهد متنوع بازی کنم، نه این‌که پشت سر هم سریال طنز.

پس با این تعریف خیلی هم علاقه‌مند نیستید به عنوان بازیگر کمدی شناخته شوید.

مسلما بازیگر علاقه‌مند است در کارش تنوع داشته باشد. من هم دلم نمی‌خواهد پشت سرهم کار طنز بازی کنم و به عنوان بازیگر کمدی شناخته شوم. واقعا کار من چیز دیگری بود و همان‌طور که تاکید کردم با نقش‌های جدی فعالیتم را در این عرصه شروع کردم، اما این چند سال اخیر باعث شد بیشتر کمدی بازی کنم.

حتی آخرین سریال‌تان در تلویزیون هم با نام زوج‌یا‌فرد که نوروز‌97 پخش شد، طنز بود. پس دل‌تان می‌خواست برگشت به فضای جدی داشته باشید، اما فکر کنم چون در بزنگاه نقش کمدی‌تان را خوب بازی کردید، پیشنهادها در همان مسیر بود.

بله، 10‌سال پی‌در‌پی نقش‌های کمدی پیشنهاد شد و فقط در بین این نقش‌ها، نقش آفرینی‌ام در سریال نفس گرم، برگشت به فضای جدی بود. تا این‌که نقش متفاوت و جدی محبوبه در سریال پرگار به من پیشنهاد شد که کاملا با شخصیت ملیحه نفس گرم تفاوت داشت، به همین دلیل خیلی استقبال کردم.

به نظرتان چرا کارگردانان و تهیه‌کنندگان این اعتماد را به شما نداشتند که بیشتر نقش‌های جدی به شما پیشنهاد شود؟

دو شخصیت متفاوت زنانه و جدی را در سریال‌های نفس گرم و پرگار بازی کردم. امیدوارم این اعتماد وجود داشته باشد و دوستان بگذارند بازیگران تجربه‌های متفاوت داشته باشند و نخواهند در یک بعد کار از بازیگران ببینیم.

شما در سریال پرگار نقش زنی به نام محبوبه را بازی کردید که در قسمت‌های اول مخاطب حق را به او نمی‌دهد، زیرا همسر و فرزندش را رها کرده و از ایران رفته و حالا بعد از گذشت سال‌ها برگشته است، اما بعد از چند قسمت مخاطب به او حق می‌دهد و او را یک زن قربانی می‌بیند. این بازی دو پهلو برایتان سخت و همراه با چالش نبود؟

طبیعی است کار را برای بازیگر سخت می‌کند، زیرا باید روی لبه تیغ بازی کند. من برای ایفای نقش محبوبه باید دو‌پهلو بازی می‌کردم که هم مخاطب به او حق بدهد و هم حق ندهد و همین بازی را سخت می‌کرد. در ابتدا مخاطب با دیدن محبوبه و کارهایش به او حق نمی‌دهد و حتی او را گناهکار می‌داند که چرا فرزند و همسرش را رها کرده و بعد ازدواج دوم داشته‌است، اما وقتی سکانس به سکانس همراه زندگی محبوبه می‌شود، متوجه می‌شود او یک زن قربانی است و او هم مثل هر آدم دیگری اشتباه می‌کند و زندگی باعث شده تا او خطا کند وگرنه محبوبه آدم بدی نیست.

معمولا بازیگران برای ایفای چنین نقش‌هایی که دوپهلو هستند با کارگردان به مشکل می‌خورند، زیرا او سلیقه خودش را دارد و بازیگر هم نظرات خودش را. شما با کارگردان به مشکل نخوردید؟

آقای شاه حسینی، کارگردان به هیچ وجه کوتاه نمی‌آید و در کار بسیار سختگیر است. خوشحال هستم با هم در یک مسیر بودیم که هم با سلیقه او هماهنگ بود و هم با سلیقه من. در طول کار سعی می‌کردم مواردی را که او تاکید دارد در کار اجرا کنم و همسو با هم حرکت کردیم. البته تفاوت‌های زیادی بین ملیحه نفس گرم و محبوبه پرگار هست. گرچه ملیحه زنی محجبه و صبور است، اما او هم مرتب رفتارهایش را در کفه ترازو می‌گذاشت که آیا اشتباه کرده یا نکرده‌است.

در سریال پرگار گاهی مخاطب دچار سردرگمی می‌شود. به عنوان مثال، منعم همسر محبوبه به او ابراز علاقه می‌کند، اما محبوبه می‌خواهد از او طلاق بگیرد. از سوی دیگر پسر منعم هم اوردوز کرده که دلایلش خیلی مشخص نیست. گرچه دیالوگ‌هایی مطرح می‌شود، اما خیلی مبهم است. شما درباره این بخش‌های مبهم چه نظری دارید؟

با پیشرفت قصه می‌بینید که محبوبه در گذشته به مواد مخدر اعتیاد داشته اما ترک کرده‌است. او به خاطر مشکلات زندگی‌اش وابسته به داروهای اعصاب و روان شده‌است. البته این بعد از شخصیت محبوبه مشخص است. دلیل آن سردرگمی ‌این است که ابتدا قصه با سمت و سوی دیگری نوشته شده بود، اما به هر حال هر سازمانی ممیزی‌های خودش را دارد و رسانه ملی هم به دلیل این که اقشار مختلف در رده‌های سنی متفاوت بیننده سریال هستند، ممیزی‌هایی دارد، به همین دلیل برخی سکانس‌ها به این خاطر از قصه حذف شد و داستان سمت و سوی دیگری به خودش گرفت.البته با پیشرفت قصه متوجه این مسائل خواهید شد که چرا محبوبه می‌خواهد طلاق بگیرد. در مجموع محبوبه مشکلات زیادی در زندگی شخصی‌اش داشت و بعد از ازدواج متوجه می‌شود همسر اولش موجی است و همین او را تحت فشارهای عصبی قرار می‌دهد و از او جدا می‌شود و بعد در ازدواج دوم هم با ماجراهای دیگری رو به رو می‌شود. در واقع اگر دقیق تر نگاه کنید، متوجه می‌شوید محبوبه زندگی سختی داشته و پر از چالش. از سوی دیگر برخی سکانس‌ها به‌خاطر فضای غمناک حذف شده‌است. به نظرم آقای شاه حسینی به عنوان کارگردان کارش را بلد است و فیلمنامه آقای رفیع زاده هم قرص و محکم بود و کار با بازیگران حرفه‌ای انجام شده‌است.

شنیده بودم محبوبه به مرور به قصه اضافه می‌شود، اما از همان قسمت‌های اول وارد داستان شد و حجم بیش از اندازه شخصیت‌ها در قصه به ویژه در قسمت یک و دو مخاطب را به شدت گیج کرده بود و سر از قصه و شخصیت‌ها در نمی‌آورد. نظر شما چیست؟

چون فقط یک قسمت از سریال را دیده‌ام، نمی‌توانم نظر بدهم، اما جواب این سؤال شما را می‌دانم. اتفاقا قرار بود شخصیت‌هایی مثل من و خانم کوثری کم‌کم به داستان اضافه شوند، اما به خاطر حذف برخی سکانس‌های غمناک و به دلیل این‌که به ناچار زمان بندی سریال به هم نریزد، در قسمت‌های اول وارد قصه شدیم، اما از قسمت سوم به بعد مخاطب متوجه شخصیت‌ها شد و بازتاب‌های خوبی هم دریافت کرده‌ایم. همچنین مخاطبان نظرات متفاوتی درباره سریال ارائه کردند. البته مخاطبان از من انتظار داشتند یک کار کمدی نگاه کنند، چون شرایط اقتصادی بد است و مردم به دلیل این شرایط و وضعیت کرونا حال‌شان خوب نیست و توقع دیدن یک کار طنز دارند. اما وقتی قرار است یک اثر تراژدی ببینند، انتظارات کار کمدی باید کنار گذاشته شود و بیننده یک کار تراژدی باشند. البته فضای سنگین و غمناک سریال مخاطب را اذیت نمی‌کند، چون روایت قصه و پردازش شخصیت‌ها خوب است. مخاطبان هم بعد از گذشت چند قسمت از سریال ارتباط خوبی با قصه و شخصیت‌ها برقرار کردند.

پیچ و تاب پرگار

‌سریال پرگار به لحاظ فیلمنامه‌نویسی، پچیدگی‌های خاص خود را دارد که نسبت به تصور بسیاری از ما درباره سریال‌های تلویزیونی ایرانی متفاوت است.

مشهور است که می‌گویند با دیدن یک قسمت از سریال ایرانی می‌توان ادامه آن را حدس زد، اما پرگار شروع قدرتمندانه‌ای داشت و از همان ابتدا معماهای زیادی را برای مخاطبان ایجاد کرد. این رمزآلود بودن هم به شیوه روایت بازمی‌گردد و هم شخصیت‌ پردازی‌ها و تعدد آدم‌های قصه. تعداد خانواده‌هایی که در این سریال ماجرایی برای گفتن دارند، کم نیست و شخصیت‌ها هم غالبا به‌سادگی همه چیز را لو نمی‌دهند.

برای مثال نقش علی عمرانی در این مجموعه با سکوتی که دارد به این ابهام دامن می‌زند. می‌شود گفت این سبک سریال‌سازی محبوب شهرام شاه‌حسینی است؛ کارگردانی که شیوه کارش در سریال تاوان هم شباهت‌هایی به پرگار دارد.

از قصه که بگذریم،‌ این‌که بازیگران سریال از نسل‌های مختلف هستند به خودی خود یک ویژگی مثبت است، چهره‌های تازه‌ای با این سریال به مخاطبان شناسانده شده‌اند و علاوه‌بر آن بازیگری همچون بابک کریمی که در سینما حضور داشت نیز با پرگار برای نخستین‌بار به تلویزیون آمده است.

بهره‌بردن از بازیگران مسنی چون فاطمه مرتاضی نیز نکته قابل‌توجهی در کنار این ترکیب است، زیرا بسیاری از هم‌نسلان او این روزها پیشنهادی ندارند و در بیکاری به‌سرمی‌برند.‌ جدای از درنظرگرفتن تنوع نسلی در بازیگران، گزینش هنرپیشگان و این‌که هرکدام از پس نقش‌شان برآمده‌اند یا خیر،‌ جای بحث دارد. انتخاب فریبا کوثری در نقشی که از او می‌بینیم به دور از خلاقیت است، چون تا پیش از این بارها کوثری را در چنین نقش‌‌هایی دیدیم و بازی این بازیگر نیز در پرگار ارزش‌افزوده‌ای برای نقش نداشته‌است. در مقابل او مرجانه گلچین پس از سال‌ها دوباره در یک نقش جدی دیده می‌شود و برخلاف تصوری کمدی که از بازی او در این سال‌ها شکل‌گرفته،‌ خوب توانسته‌است از پس باورپذیر کردن نقش برآید.

فاطمه عودباشی – رسانه / روزنامه جام جم



Source link